Bilenin ve Bana Katlananın Yanına Kâr Kalıyor

TalismaN evde çirkin çirkin otururken Minimalist Manita’yla Cin Ali gecenin kör vaktinde kıpraşık bir gece geçirmek üzere aynı bilinmeyen yere doğru yola çıkıyorlar. TalismaN bu beklenmedik durum karşısında sol ayağının parmaklarını oynatıp izliyor, oynatıyor oynatıyor bir daha izliyor. TalismaN inceden oynatıyor aslına bakacak olursak.

TalismaN’ın TiK’in bir gün allah aşkına nefes kesen bir macera yaşaması gerektiğine dair sarsılmaz inancı gün be gün artıyor. Yani, TiK’i izlerken, dinlerken diyelim, adamın aynı şeyleri baştan baştan yaşıyor olması TalismaN’ı sıkıyor. Manita kapısına dayanıyor TiK’in bazen: Komşu diyor. Çok komik. Sus ayol, sence senden önce başkasının bu komikliği yapmış olması ihtimali yok mudur? Sen başka bir şey de. Misal, TalismaN’ın TiK’le karşılaşmak gibi bir lüksü olsa neler neler der. Neler der acaba? Öbürü, sen de başka bir şeyin tadını çıkar. Cin Ali. Ali heyecan duy. Duy Ali duy. TalismaN geri kalan ayak parmaklarını oynatıyor. Böylesine güçlü hisler besliyor bu ilişkiye.

TalismaN’ın TiK’le karşılaşmak gibi bir lüksü olsa neler neler der. Ben sana diyeyim, ağzını açmaz. Geveze olmasına geveze bir kadın TalismaN da, dedikleri havaya gidecek olduktan sonra konuşmamayı yeğleyeceğinden eminim. En azından Komşu Çocuğu dese? Beklese, adam anlasa ne dediğini. Olmaz, birincisi TalismaN laf sokmaz, gururuna dokunur. Laf sokulmaz, edilir çünkü. İkincisi, TiK’e girecek bir şey varsa TalismaN bunun laf olmadığından emindir. Benim bildiğim TalismaN bundan emindir.

Hay allah, diyor TalismaN, sümbül vakti sümbül vakti yapacak başka işim mi yok? Bırak adamı gitsin kıpraşsın sonsuz. Eah (aynen böyle), hele bir sümbül vakti geçsin.